John Cage: Concert for Piano and Orchestra

Instrumentation: any soloist or ensemble, free instrumentation

Contact: Thomas Moore

During the ninth annual Nadar Summer Academy (NSA) in 2019 put on by MATRIX [New Music Centre] and Nadar ensemble, we tackled John Cage’s (1912-1992) Concert for Piano and Orchestra (1957-1958). The piece is fascinating and represents a turning point in performance practice. It is also demanding of all the involved players. There are no conventional rules or restrictions, but in Cage’s typical anarchistic style, suddenly everything a performer does on stage is on equal footing and holds just as much artistic significance. Everything, including: entering the stage, opening the piano, changing mutes, removing parts of the instruments, playing toys, (re)moving (tuning) slides, breathing, rests, silences, and of course conventional playing techniques such as striking keys, making crescendos and decrescendos, attacks and articulations, dynamics and note-lengths.  All of it is fair game for musical and performative interpretation.

Tijdens de negende editie van de Nadar Summer Academy (NSA) in 2019, namen we John Cage’s (1912-1992) Concerto voor Piano en Orkest (1957-1958) onder handen. Het is een fascinerend werk, dat een keerpunt in de uitvoeringspraktijk markeert. Het is ook een veeleisend stuk, voor alle uitvoerders. Er zijn geen conventionele regels en beperkingen, maar in Cage’s typische anarchistische stijl wordt àlles wat een uitvoerders doet op het podium op dezelfde hoogte geplaatst, met hetzelfde artistieke gewicht. Dat omvat óók de scène opkomen, de klep van de piano openen, dempers wisselen, onderdelen van het instrument halen, spelen met speelgoed, ademen, rusten, stiltes en – uiteraard – ook traditionele elementen zoals toetsen aanslaan, crescendos en decrescendos, aanslagen, dynamieken en toonhoogtes. Álles wordt voorwerp van muzikale en performatieve interpretatie.

Article & instructions (in English): download